Bouke Wilens in Indonesië

2006-07-02T05:05:00.000-07:00

WEEK 6

We zijn alweer bijna aan het einde van ons project hier, het is de laatste week. Omdat de producenten in Jepara vorige week minder ver waren dan gehoopt en afgesproken, gaan we dinsdag en woensdag weer op en neer om de productie te checken.
Mr. Kimp Ling is tot onze verbazing niet veel verder dan vorige week en heeft het textiel niet besteld zoals beloofd. Om ervoor te zorgen dat het textiel in ieder geval geregeld is besluiten we woensdag op onze weg terug naar Solo langs Semarang te gaan om de stoffen zelf te kopen. Weer hebben wij extra werk doordat anderen hun afspraken niet nakomen. Isabel en ik snappen niet dat onze Indonesische collega’s (Icha en Iwa) hem niet wijzen op zijn verantwoordelijkheden, weer het cultuurverschil.

modellen Mr. Is

Gelukkig schiet Mr. Is op. Hij heeft de eerste prototypes (van hout met een lage kwaliteit) bijna klaar, deze zien er goed uit. De modellen voor de beurs worden de komende week gemaakt, dus dat blijft spannend.
Donderdag gaan Icha en ik kijken bij de productie van het batik op de meubels bij Mr. Slamet in Solo. Het motief ziet er goed uit, maar helemaal goed is het nog niet te beoordelen omdat ze nog in het proces zitten en nog afgewerkt moet worden. Tot onze grote schrik is het batik op de verkeerde poten van de desk aangebracht.....

"coffee table" (KWAS) batik in process (Mr. Slamet)

Het moet echt veranderd worden wat gelukkig niet zo’n heel groot probleem is.

Na Solo racen we naar de trein om naar Yogya te gaan om de productie bij KWAS te bekijken. KWAS maakt vier meubels voor de beurs waarvan er drie constructief gezien vrijwel klaar zijn (afgezien van de finishing). Een aantal belangrijke details zijn in onze ogen minder goed uitgevoerd, we hadden betere kwaliteit verwacht. Hopelijk kunnen ze de kwaliteit van de meubels deze week nog verbeteren.
De producenten zouden woensdag klaar zijn met productie, maar zijn hier nog ver van vewijderd. Het maken van afspraken alleen blijkt niet genoeg en door de tijd en afstand was het niet mogelijk om de producenten iedere dag te bezoeken.

Hoe de meubels er uiteindelijk uit komen te zien op de beurs in augustus blijft voor ons spannend.
Na zes weken hard werken nu tijd voor zon, zee, strand en al het andere moois op Bali............

Op http://www.boukewilens.com/indonesia.html zijn nog een aantal foto's te zien.

2006-06-25T07:28:00.000-07:00

WEEK 5

De eerste prototypes zijn klaar! Maandag kunnen we ze bekijken bij Mr. Slamet. Gelukkig zien ze er goed uit, op een paar kleine dingen na die nog bijgewerkt kunnen worden. De volgende dagen wordt het batik erop aangebracht, dus in de laatste week kunnen we het resultaat zien.

De rest van de week reizen we veel heen en weer. Dinsdag en woensdag zijn we in Jepara om de productie van Mr. Is en Mr. Kimp Ling te bekijken. Op weg naar Jepara hebben we een tussenstop in Semarang gemaakt om bekleding te selecteren voor de meubels voor Mr. Kimp Ling. De snelheid van de productie in Jepara viel tegen. De samples waren nog niet zover af dat we ze goed konden beoordelen waardoor we volgende week weer naar Jepara moeten. Ondanks beloftes van de producers maken we ons een beetje zorgen over hun capaciteit om de deadline te halen.

Modellen in productie bij Mr. Kimp Ling & Mr. Is

Donderdag is er een belangrijke presentatie in Yogya voor the ministry of coorporation, een belangrijke inversteerder voor PTB. Zij, als geldschieter, moeten overtuigd worden van de kwaliteit van de producten en de presentatie op de beurs in Frankfurt. We hebben er geen woord van verstaan, maar de reacties bleken goed.
Na de presentatie nemen we de tijd om de tempel Borobudur, één van de zeven wereldwonderen, te bezoeken. Erg indrukwekkend en een fantastsisch uitzicht van de omgeving. Gelukkig niet beschadigd door de aardbeving.
Aan het einde van de week moeten er een aantal beslissingen genomen worden; weer een zware dag waarbij onze opvattingen over de presentatie op de stand en omgang met producers vaak anders blijken te zijn. Er heerst een duidelijke hiërarchie waardoor je als jonge professional moeilijk geaccepteerd wordt. Voor Icha en Iwa is het een normale situatie en zij leggen zich er bij neer, maar voor ons blijft het moeilijk om te begrijpen en haast onmogelijk om er iets aan te doen omdat we de taal niet spreken.

Zaterdag gaan we op zoek naar materialen voor het lampje in de bank van Isabel. Het valt niet mee om wat te vinden, uiteindelijk zijn we uren bezig geweest om iemand te vinden die het materiaal heeft en het kan monteren. Het is nog steeds onzeker of het lukt.
Vandaag gaan Isabel en ik naar Tawangmangu, een waterval met rondrennende apen. Vandaar uit lopen we zo’n twee uur door de bergen en langs rijstvelden naar Candi Sukuh, weer een tempel. Als we aankomen blijkt dat we direct weer weg moeten om de laatste bus naar Solo te halen. Twee motortaxi’s scheuren ons naar de busterminal waardoor we rustig tien minuten kunnen wachten op de bus........:)

2006-06-17T22:23:00.000-07:00

WEEK 4

Het begin van de week werkte Isabel vanuit Jepara en ik vanuit Solo. Isabel heeft de laatste details van de lounger en stapelbare stoelen met de producer en tekenaars doorgenomen zodat zij aan de slag kunnen. Mr. Is is in Jepara begonnen met de samples voor mijn lamp. De voorraad hout is erg krap, dus de eerste samples worden niet van acacia maar van teak gemaakt. Hopenlijk hebben we komende week tijd om naar Jepara te gaan om de eerste modellen te bekijken. Mr. Kimpling is begonnen met de samples, we hebben alleen de juiste stof nog niet kunnen vinden. Het vinden van goede materialen is nog altijd een probleem. Voor ons zijn het erg belangrijke details (zoals stof, schroeven, snoer, finishing) en noodzakelijk voor een goed ontwerp. We wachten nog steeds op samples voor de finishing, het is erg moeilijk om duidelijk te maken dat we ze nodig hebben om een keuze te maken. Nu maar hopen dat het na tien keer vragen toch gebeurd.
Icha en ik hebben in Solo de ontwerpen voor Mr. Slamet besproken. Na een aantal technische wijzigingen kunnen de modellen gemaakt worden. Merapi vanuit de trein op weg naar Yokya

Omdat we nu meer in Solo en Yokya werken hebben we in Solo een appartementje dat we weer omgedoopt hebben tot ontwerpstudio. Hier gaan we aan de slag met de laatste ontwerpen voor Mr. Agung, KWAS. De omgeving van KWAS was erg indrukwekkend, meer huizen ingestort dan huizen die nog stonden. Een groot gedeelte van de werknemers heeft geen dak meer boven hun hoofd en leven tussen de ruïnes van hun huizen. Hoe ze het op kunnen brengen om altijd te blijven lachen als ze ons voorbij zien lopen is voor mij nog steeds een raadsel. office van KWAS

Deze week ontmoeten we elkaar een paar keer, maar blijkt dat sommige van onze ontwerpen in hun ogen te futuristisch zijn. We zullen weer een compromis moeten vinden.
Naast het ontwerpen van de producten heeft de stand voor de beurs ook nog veel aandacht nodig. Icha is al langer met de stand bezig en heeft al een bepaald beeld in haar hoofd. In principe is het geen deel van onze taak, we willen graag helpen maar het verschil opvatting zorgt voor veel discussie en vraagt veel tijd die we niet hebben. Om ervoor te zorgen dat het allemaal op tijd af komt hebben we besloten dat Icha haar ideeën uitwerkt.

Prambanan

Zaterdag eindelijk tijd om eens flink te toerist uit te hangen. Vanuit Yogya is het een klein stukje naar Prambanan, een tempelcomplex uit de 7e / 8e eeuw. Door de aardbeving zijn een aantal torens flink beschadigd maar het is nog steeds erg indrukwekkend. Al toeterend brengt de chauffeur ons in een stinkende bus terug naar het hotel waar we weer aan het werk kunnen.

2006-06-11T09:05:00.000-07:00

WEEK 3

De productie bij Mr. Kimp Ling en Mr. Is is op gang. Maandag hebben we de definitieve ontwerpen besproken met Mr. Kimp Ling en het hout is binnen dus hij kan aan de slag. Alle meubels worden gemaakt van Acacia dat over een paar jaar het FSC keurmerk moet hebben. Het verkrijgen van dit keurmerk is een lang proces, dat begeleid wordt door de WWF.
Nu Mr. Kimp Ling aan het werk kan, willen (moeten) we zo snel mogelijk zorgen dat de ontwerpen voor Mr. Is ook klaar zijn gezien we nu nog in Jepara zijn. Het is veel werk, maar de werkomgeving is erg goed.
Mr. Is heeft gedetailleerde technische tekeningen en tekeningen op ware grootte nodig. Gelukkig zijn er twee tekenaars tot onze beschikking die ons daarbij kunnen helpen. Communicatie moet verlopen via Iwa, samen met veel gebaren en tekeningen komen we er goed uit.
Aan het einde van deze week kan de productie bij Mr. Is ook beginnen. Erg fijn, maar er zijn nog twee producers die wachten op ontwerpen. KWAS, de producent in Bantul die zwaar getroffen is door de aardbeving doet toch nog mee. Er zijn verschrikkelijke dingen gebeurd, werknemers omgekomen, anderen getraumatiseerd, maar dit is voor hun ook een kans om weer wat geld te verdienen en langzaam de draad weer op te pakken. Dit soort producenten hebben een grote invloed, niet alleen direct voor de
werknemers, maar voor de weide omgeving. Het is een moeilijke situatie, maar de directeur van KWAS is ervan overtuigd dat het nodig is om weer aan de slag te gaan.
opweg naar de producers

Iwa en Isabel blijven nog in Jepara om daar de productie in de gaten te houden aangezien die net is opgestart en ik ben vrijdag vertrokken naar Solo waar ik samen met Icha ga werken. We moeten het even zonder de luxe van Jepara doen en werken vanuit ons hotel. Vrijdag hebben we met Mr. Slamet twee nieuwe ontwerpen besproken. Morgen hebben we weer een afspraak om de definitieve ontwerpen door te nemen om uiteindelijk de productie te starten.
Laten we hopen dat volgende week net zo verloopt als deze week. Als de productie loopt is de druk er een beetje af. Dan kunnen we ons focussen op de stand, documentatie, website e.d......

terug in de bewoonde wereld, Solo

2006-06-07T01:26:00.000-07:00

WEEK 2

Vanaf deze week gaan we met z’n vieren aan het werk. In verband met de tijdsdruk hebben we besloten op de splitsen in twee groepen. Isabel en Iwa gaan in Jepara werken met Mr. Kimp Ling en Mr. Is en Icha en ik gaan samenwerken met Mr. Slamet in Solo. Hoe het verder gaat met KWAS in Yokya is nog niet helemaal duidelijk. Een groot deel van hun bedrijf is verwoest door de aardbeving.

showroom Mr. Slamet in Solo

Maandag bekijken we de fabriek en de showroom van Mr. Slamet in Solo, daarna rijden we door naar Jepara. Het is een flinke rit maar gezellig met z’n vieren. In Jepara worden we ontvangen door Mr. Is waar we ook verblijven. Hij heeft een groot huis waar we de hele bovenverdieping hebben, genoeg ruimte om te werken en fantastisch uitzicht.

uitzicht vanaf ons balkon in Jepara

De volgende ochtend bekijken we met z’n allen de fabriek van Mr. Is en woensdag de showroom en fabriek van Mr. Kimpling. De eerste indrukken van de fabriek van Mr. Is proberen we direct te vertalen naar een aantal nieuwe ideeen.

fabriek Mr. Is

Mr. Kimp Ling laat niet alleen zijn showroom en fabriek zien, maar verteld elke dag opnieuw sterke verhalen uit zijn leven, zingt voor ons karaoke, laat zijn lievlings DVD zien en biedt ons avondeten aan. Steeds meer blijkt dat dit persoonlijke contact onmisbaar is bij het werken in Indonesie. Vaak leuk, maar het kan het werken met elkaar ook moeilijker maken. Mr. Kimpling verwacht over een aantal dagen al de eerste ontwerpen dus besluiten we om eerst met z’n vieren voor hem aan de slag te gaan. Eindelijk een paar volle dagen om te ontwerpen. Onze verdieping bij Mr. Is wordt omgetoverd tot ontwerpstudio. We worden goed verzorgd dat het werken een stuk makkelijker maakt, hoewel inktvis en koeienhuid als ontbijt toch een beetje te veel van het goede is.

fabriek Mr. Kimpling

We hebben twee dagen de tijd om vier ontwerpen te maken. Hieruit blijkt weer het enorme verschil in opvatting over ontwerpen. Hier is ontwerpen een abonnement nemen op een europees interieurblad en doorlezen met een schaar in de hand (althans voor sommigen). Andere experimenteren toch en proberen nieuwe wegen te vinden om nieuwe producten te maken. KWAS experimenteerd bijvoorbeeld met traditionele materialen zoals bamboe in hars. Probleem blijft toch dat de meeste producers ontwerpen nog niet als onderdeel zien van het ontwikkelen van een meubel. In onze ogen is productontwikkeling een proces dat tijd nodig heeft.
Zaterdag hebben we de ontwerpen gepresenteerd aan Mr. Kimp Ling. Na een lang gesprek (kort is onmogelijk bij Mr. Kimp Ling) hebben we alle ontwerpen doorgenomen. Zijn ervaring helpt ons bij het detaileren van de ontwerpen. De taal blijft toch een probleem. We kunnen onze eigen ontwerpen niet presenteren en door zijn oneindige manier van praten heeft Iwa geen tijd om alles te vertalen.
Zondag eindelijk een dag vrij! We pakken de bus naar Samarang, want in jepara is niets te doen en weinig te zien. Behalve voor de locale bevolking, tijdens een korte wandeling leek het alsof zij nog nooit blanke mensen hebben gezien. Volgens Iwa zou het nog best eens kunnen kloppen.

2006-05-28T05:53:00.000-07:00

VERVOLG WEEK 1

We zijn er nog, en we zijn helemaal OK. Zaterdagochtend was er een zware aardbeving in Yokya. Om 6 uur werd ik letterlijk uit bed geschud. Ik ben me natuurlijk helemaal kapot geschrokken en direct naar buiten gerend. We wisten dat het heving was, maar in eerste instantie dachten we dat het wel meeviel, ons hotel stond nog..... Toen we om ons heen keken en de straten ingingen bleek het heel wat erger te zijn. Complete huizen in elkaar gezakt, muren omgevallen. De paniek bij alle mensen sloeg pas echt goed toe toen de straat ineens vol was met toeterende brommers en auto's, schreeuwend Tsunami! Iwa, collega, hoorde van zijn broer die bij het rampencentrum werkt, dat er geen gevaar kon zijn voor een tsunami, maar goed vertel dat maar eens aan al die rennende mensen. De politie wist iedereen redelijk snel rustig te krijgen. De stad was echt een chaos, de ziekenhuizen vol, bijna geen eten meer en heel veel mensen op straat. Die avond zouden we buiten slapen omdat er tussen 19.00 en 23.00 uur nog een naschok verwacht werd. Met z'n allen lagen we buiten, met een kop noodles van 2 leuke oude Indonesische vrouwtjes van het hotel toen ineens 1 van onze producers (Mr. Agung van KWAS) voor onze neus stond. Hij kwam ons ophalen om weg te brengen naar een veiligere plek. Echt fantastisch hoe de meeste mensen hier reageren.Het gebied waar de fabriek staat (Bantul) is het ergst getroffen, wat ik gehoord heb zijn daar 70% van de slachtoffers gevallen. Die middag zijn we nog bij de fabriek geweest, en hebben we in het gebied rondgelopen...schijnt nu helemaal plat te zijn. De fabriek zelf schijnt niet erg beschadigd te zijn, dus we kunnen daar nog werken, als de het met de werknemers goed gaat in ieder geval.....

In de dagen voor de aardbeving is er natuurlijk ook gewerkt. Dinsdag 23 mei hebben we een seminair in Solo bezocht van een Franse Trendspotter. Het was een interessant verhaal en zeker voor de producers in Indonesie bruikbaar. In het verleden hebben de meeste producers alleen producten gemaakt die een kopie waren van bestaande producten of vanuit een schets van een opdrachtgever. Het seminair was een goede kans om de mogelijkheden in meubel/product design te zien en om te zien wat op dit moment verkocht wordt in Europa en wat verwacht wordt dat goed zal verkopen. Door tijdsgebrek kon helaas 1 van de 4 producers aanwezig zijn. Deze week heeft 1 van de producers laten weten niet meer met PTB te willen werken, maar daar tegenover heeft een andere producer toegezegd mee te doen. Waarschijnlijk een interessant bedrijf. De nieuwe producer heeft een grote uitgebreide werkplaats en staat open voor suggesties. Maandag gaan we zijn fabriek bezoeken.Last minute wijzigingen komen veel voor, maar deze week hebben we toch een planning voor de komende weken kunnen maken. Die planning is ook zeker nodig aangezien het doel is 5 producten per producer te ontwerpen (of oude meubels te herontwerpen). Op dit moment is Isabel op weg naar Solo. Vanaf dan zijn we met z'n 4en. Deze week werken we samen in Jepara en volgend weekend gaan we samen naar Bali. Daarna werken we in 2 teams op verschillende locaties. Iwa en Isabel gaan werken met de producers in Jepara, Icha en ik gaan terug naar Yokya.

2006-05-23T06:46:00.000-07:00

WEEK 1

Na 3 vluchten ben ik zaterdagavond eindelijk aangekomen in Yokyakarta (Yokya). Samen met Mr. Aldi (directeur PTB) hebben ik op het vliegveld van Jakarta nog net een uurt het project door kunnen spreken voordat ik verder vlieg naar Yokya.

PTB bestaat uit 4 producers die krachten willen bundelen om succesvoller te worden op de Europese markt. Het bedrijf wil een nieuwe collectie meubels showen op de Tendence in Frankfurt 2006. Ik ga samen met Isabel (komt zaterdag) en een lokale ontwerpster nieuwe meubels ontwikkelen die beter passen bij de Europese markt. Geen gemakkelijke opgave gezien de producers niet alleen meubels maken, maar ze ook verkopen en ontwerpen (lees:kopiëren) en dus ook inspraak willen. Ze hebben een erg traditionele inslag dus kleine veranderingen zijn al snel schokkend. Er is veel kennis en vakmanschap in huis, de uitdaging wordt het zoeken van de sterke kanten van de producers en die te gebruiken om nieuwe ontwerpen te maken zonder de huidige identiteit te verliezen.

De beurs is al in Augustus, veel tijd hebben we dus niet. Dus we beginnen direct goed, zondagochtend hebben we een afspraak om een van de producers (KWAS) te ontmoeten in Yokya.

KWAS heeft een uitgebreide showroom met kwalitatief goede meubels. Zoals verwacht erg traditioneel.Na het weekend proberen Icha (lokale ontwerpster) en ik een plan op te zetten. De dag zit voor mij vol tegenstrijdigheden. Er zijn veel partijen met soms tegengestelde belangen, maar de communicatie is goed.